Podsumujmy naszą rozmowę.
Psychoterapia daje nam pewne wskazówki w dwóch aspektach spowiedzi; w pierwszym – jak pomagać innemu i samemu sobie, w jaki sposób od powierzchownego nazwania grzechu i poprzez zasłonę poczucia winy przedzierać się w głąb, ku korzeniom i źródłom grzechu i jeszcze dalej, do jądra naszej osobowości, nie dotkniętego grzechem.
I w drugim – jak potem pielęgnować owoc skruchy w realnym, powszednim życiu.
I najważniejsze. Po to, by SPOTKANIE mogło zaistnieć, należy przypominać sobie,
że zadaniem skruchy nie jest znalezienie grzechu, a znalezienie w sobie tego, kto jest gotów do spotkania z Panem.
I nie tylko my tego potrzebujemy. Pan w dalszym ciągu zwraca się ku nam z prośbą:
„Zostańcie tu i czuwajcie ze mną.”
8 czerwca 2011
Исповедь и психотерапия - фрагмент 18
Подведем итоги нашей беседы. Психотерапия дает нам некоторые подсказки в двух вещах - во-первых, как помогать другому человеку и самому себе каким образом от поверхностного называния греха и от обволакивающего чувства вины, пробиваться вглубь, к корням и истокам греха, и еще дальше к ядру нашей личности, незатронутой грехом.
И, во-вторых, как потом выращивать плод покаяния в реальной повседневной жизни.
И главное. Для того, чтобы ВСТРЕЧА могла состояться нужно напоминать себе, что задача покаяния - не найти грех, а найти в себе того, кто готов к встрече с Господом. И это нужно не только нам. Господь продолжает обращаться к нам с просьбой: "Побудьте здесь и бодрствуйте со мной".
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
И, во-вторых, как потом выращивать плод покаяния в реальной повседневной жизни.
И главное. Для того, чтобы ВСТРЕЧА могла состояться нужно напоминать себе, что задача покаяния - не найти грех, а найти в себе того, кто готов к встрече с Господом. И это нужно не только нам. Господь продолжает обращаться к нам с просьбой: "Побудьте здесь и бодрствуйте со мной".
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
5 czerwca 2011
Spowiedź i psychoterapia - fragment 17
Jednak dla utworzenia duchowego nastawienia można nie tylko pożądane działanie włączyć w modlitwę, ale i modlitwę włączyć w działanie.
Moja pacjentka Swietłana przytyła. Zarzucała sobie obżarstwo i wielokrotnie przyrzekała sobie nie jeść tak dużo ciastek. Ale za każdym razem przyłapywała sama siebie na tym, jak pochłania kolejne ciastko.
Ponieważ była ona osobą wierzącą, mogłem zapytać jej: „Czy Pani zazwyczaj modli się przed i po posiłku?”
Tak.
Zatem można Pani zaproponować takie psychoterapeutyczne zadanie. Proszę zaniechać swojej walki na tydzień i jeść tyle ciastek , ile tylko Pani zapragnie. Wszak lubi Pani
ciastka, więc proszę je jeść powoli, świadomie, jak degustator, wsłuchując się w smak każdego kąska. Tylko proszę modlić się nie po całym posiłku, a po każdym kąsku, dziękować Bogu za radość właśnie tego kąska. Proszę się tylko postarać nie czynić tego
formalnie, lecz tak, by Pani modlitewna wdzięczność była związana z radością ze słodyczy przeżytą realnie i świadomie.
Swietłana zgodziła się. Jak możecie się państwo domyślić, ilość ciastek, którą była ona
w stanie pokonać w tym tygodniu, była znacznie mniejsza, niż zwykle. (cdn)
Moja pacjentka Swietłana przytyła. Zarzucała sobie obżarstwo i wielokrotnie przyrzekała sobie nie jeść tak dużo ciastek. Ale za każdym razem przyłapywała sama siebie na tym, jak pochłania kolejne ciastko.
Ponieważ była ona osobą wierzącą, mogłem zapytać jej: „Czy Pani zazwyczaj modli się przed i po posiłku?”
Tak.
Zatem można Pani zaproponować takie psychoterapeutyczne zadanie. Proszę zaniechać swojej walki na tydzień i jeść tyle ciastek , ile tylko Pani zapragnie. Wszak lubi Pani
ciastka, więc proszę je jeść powoli, świadomie, jak degustator, wsłuchując się w smak każdego kąska. Tylko proszę modlić się nie po całym posiłku, a po każdym kąsku, dziękować Bogu za radość właśnie tego kąska. Proszę się tylko postarać nie czynić tego
formalnie, lecz tak, by Pani modlitewna wdzięczność była związana z radością ze słodyczy przeżytą realnie i świadomie.
Swietłana zgodziła się. Jak możecie się państwo domyślić, ilość ciastek, którą była ona
w stanie pokonać w tym tygodniu, była znacznie mniejsza, niż zwykle. (cdn)
Исповедь и психотерапия - фрагмент 17
Но для создания духовных установок можно не только желанное действие включить в молитву, но и молитву включить в действие.
Моя пациента Светлана располнела. Она укоряла себя в обжорстве и много раз давала себе зарок не есть так много пирожных. Но всякий раз она заставала себя за тем, что поглощает очередное пирожное. Поскольку она была человеком воцерковленным, я мог спросить ее: "Вы обычно молитесь до и после еды?"
- Да.
- Тогда можно вам предложить такое психотерапевтическое задание. На одну неделю оставьте, пожалуйста, свою борьбу и ешьте столько пирожных, сколько захотите. Вы ведь любите пирожные - так ешьте их медленно, сознательно, как дегустатор, вслушиваясь во вкус каждого кусочка. Но только молитесь не после всей еды, а после каждого кусочка, поблагодарите Бога за радость именно этого кусочка. Постарайтесь только делать это неформально, чтобы ваша молитвенная благодарность была связана с реально и сознательно пережитой радостью от сладкого.
Светлана согласилась. Как вы можете догадаться, количество пирожных, которые она смогла осилить за эту неделю, было значительно меньше обычного. (Окончание следует)
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
Моя пациента Светлана располнела. Она укоряла себя в обжорстве и много раз давала себе зарок не есть так много пирожных. Но всякий раз она заставала себя за тем, что поглощает очередное пирожное. Поскольку она была человеком воцерковленным, я мог спросить ее: "Вы обычно молитесь до и после еды?"
- Да.
- Тогда можно вам предложить такое психотерапевтическое задание. На одну неделю оставьте, пожалуйста, свою борьбу и ешьте столько пирожных, сколько захотите. Вы ведь любите пирожные - так ешьте их медленно, сознательно, как дегустатор, вслушиваясь во вкус каждого кусочка. Но только молитесь не после всей еды, а после каждого кусочка, поблагодарите Бога за радость именно этого кусочка. Постарайтесь только делать это неформально, чтобы ваша молитвенная благодарность была связана с реально и сознательно пережитой радостью от сладкого.
Светлана согласилась. Как вы можете догадаться, количество пирожных, которые она смогла осилить за эту неделю, было значительно меньше обычного. (Окончание следует)
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
29 maja 2011
Spowiedź i psychoterapia - fragment 16
Z punktu widzenia psychologii problem w c i e l e n i a w ż y c i e, urzeczywistnienia rezultatów spowiedzi – to nie tylko problem naszego braku woli i naszej krótkiej pamięci
- to problem n a s t a w i e n i a, a więc wewnętrznej gotowości do działania w ustalony sposób – jeden z ważniejszych w psychologii.
Pewna reguła psychologii głosi: jeśli człowiek znalazł się w napiętej sytuacji społeczno – psychologicznej, będzie działać najczęściej według logiki tej sytuacji, a nie według logiki swojej wolnej woli. Możliwość pozostania wiernym sobie polega na tym, aby uniknąć znalezienia się w takiej sytuacji, albo wejść w tę sytuację z wewnętrznym mocnym nastawieniem, z wcześniej rozwiniętą w sobie gotowością do działania w ustalony sposób.
N a s t a w i e n i e może być dla wolnej woli przewodnikiem w gąszczu sił tego świata, nie tylko jako pogląd, ale jako m o c.
Wyrzucamy sobie, że za każdym razem nie wystarcza nam woli i heroizmu, żeby po spowiedzi zachować postanowienie czystości. Ale może należałoby przybrać mniej romantyczną postać ogrodnika, który za pokutę otrzymał kilka ziaren i trzeba je zachować, posiać, podlewać i stopniowo hodować. To właśnie nastawienie daje nam taką możliwość.
Nastawienie to człon psychologiczny, który jednoczy w sobie to, co wewnętrzne i to, co zewnętrzne, świadomość i zachowanie.
Nastawienie duchowe tworzy się poprzez zjednoczenie modlitwy i działania.
Jak można to osiągnąć z punktu widzenia prawidłowości psychologicznych?
Na przykład jednym z rezultatów własnego postępowania w czasie spowiedzi mogą być maleńkie, proste obietnice dane Bogu i sobie – poprosić skrzywdzonego o wybaczenie, odwiedzić zapomnianego, podziękować temu, wobec kogo byliśmy niewdzięczni.
Jak ustrzec te małe przyrzeczenia od zapomnienia i zagubienia wśród codziennej krzątaniny? Mamy w tym celu cudowne duchowe narzędzie – regułę modlitewną.
Czemu by, na przykład do króciutkich modlitewnych wezwań św. Jana Chryzostoma ze zbioru modlitw na nadchodzący sen, nie włączyć, pośród próśb o wybawienie od wiecznych mąk, czegoś prostszego: Panie, dodaj mi sił odwiedzić Irinę Aleksandrownę; Panie, daj stanowczość, aby poprosić Miszę o wybaczenie. (cdn)
- to problem n a s t a w i e n i a, a więc wewnętrznej gotowości do działania w ustalony sposób – jeden z ważniejszych w psychologii.
Pewna reguła psychologii głosi: jeśli człowiek znalazł się w napiętej sytuacji społeczno – psychologicznej, będzie działać najczęściej według logiki tej sytuacji, a nie według logiki swojej wolnej woli. Możliwość pozostania wiernym sobie polega na tym, aby uniknąć znalezienia się w takiej sytuacji, albo wejść w tę sytuację z wewnętrznym mocnym nastawieniem, z wcześniej rozwiniętą w sobie gotowością do działania w ustalony sposób.
N a s t a w i e n i e może być dla wolnej woli przewodnikiem w gąszczu sił tego świata, nie tylko jako pogląd, ale jako m o c.
Wyrzucamy sobie, że za każdym razem nie wystarcza nam woli i heroizmu, żeby po spowiedzi zachować postanowienie czystości. Ale może należałoby przybrać mniej romantyczną postać ogrodnika, który za pokutę otrzymał kilka ziaren i trzeba je zachować, posiać, podlewać i stopniowo hodować. To właśnie nastawienie daje nam taką możliwość.
Nastawienie to człon psychologiczny, który jednoczy w sobie to, co wewnętrzne i to, co zewnętrzne, świadomość i zachowanie.
Nastawienie duchowe tworzy się poprzez zjednoczenie modlitwy i działania.
Jak można to osiągnąć z punktu widzenia prawidłowości psychologicznych?
Na przykład jednym z rezultatów własnego postępowania w czasie spowiedzi mogą być maleńkie, proste obietnice dane Bogu i sobie – poprosić skrzywdzonego o wybaczenie, odwiedzić zapomnianego, podziękować temu, wobec kogo byliśmy niewdzięczni.
Jak ustrzec te małe przyrzeczenia od zapomnienia i zagubienia wśród codziennej krzątaniny? Mamy w tym celu cudowne duchowe narzędzie – regułę modlitewną.
Czemu by, na przykład do króciutkich modlitewnych wezwań św. Jana Chryzostoma ze zbioru modlitw na nadchodzący sen, nie włączyć, pośród próśb o wybawienie od wiecznych mąk, czegoś prostszego: Panie, dodaj mi sił odwiedzić Irinę Aleksandrownę; Panie, daj stanowczość, aby poprosić Miszę o wybaczenie. (cdn)
Исповедь и психотерапия - фрагмент 16
С точки зрения психологии проблема воплощения, реализации результатов покаяния - это не столько проблема нашего безволия и нашей забывчивости, это проблема установки. Понятие установки, то есть внутренней готовности действовать определенным образом, является одним из важнейших в психологии. Один из психологических законов гласит: если человек попал в напряженную социально-психологическую ситуацию, он будет действовать чаще всего по логике сил этой ситуации, а не по логике своей свободной воли. Возможность остаться верным себе состоит в том, чтобы избежать попадания в ситуацию, либо войти в ситуацию с внутренней интенсивной установкой, заранее развитой в себе готовностью действовать определенным образом. Установка может не просто мыслью, а силой и послужить проводником свободной воли стать в гуще сил мира.
Мы корим себя, что всякий раз нам не хватает воли и геройства, чтобы после исповеди удержаться в подвиге чистой жизни. Но может быть стоит принять менее романтический образ огородника, который получил в покаянных трудах несколько зерен и их нужно сохранить, укрыть, поливать и постепенно выращивать. Вот установка и дает нам такую возможность.
Установка - психологический орган, который объединяет в себе внутреннее и внешнее, сознание и поведение. Создание духовной установки идет через объединение молитвы и действия. Как этого с точки зрения психологических закономерностей можно добиться технически?
Например, одним из результатов покаянного самоанализа могут быть маленькие простые обещания Богу и себе - попросить прощения у обиженного, навестить забытого, поблагодарить, того, к кому мы оказались неблагодарны. Как сберечь от суеты и забывчивости эти маленькие обеты? У нас есть для этого чудесный духовный инструмент - молитвенное правило. Почему бы, например, в число коротеньких молитвословий св. Иоанна Златоустого из молитв на сон грядущим не включить среди просьб об избавлении от вечных мук и кое-что попроще: Господи, дай мне сил навестить Ирину Александровну, Господи, дай решимости попросить прощения у Миши. (Продолжение следует)
Мы корим себя, что всякий раз нам не хватает воли и геройства, чтобы после исповеди удержаться в подвиге чистой жизни. Но может быть стоит принять менее романтический образ огородника, который получил в покаянных трудах несколько зерен и их нужно сохранить, укрыть, поливать и постепенно выращивать. Вот установка и дает нам такую возможность.
Установка - психологический орган, который объединяет в себе внутреннее и внешнее, сознание и поведение. Создание духовной установки идет через объединение молитвы и действия. Как этого с точки зрения психологических закономерностей можно добиться технически?
Например, одним из результатов покаянного самоанализа могут быть маленькие простые обещания Богу и себе - попросить прощения у обиженного, навестить забытого, поблагодарить, того, к кому мы оказались неблагодарны. Как сберечь от суеты и забывчивости эти маленькие обеты? У нас есть для этого чудесный духовный инструмент - молитвенное правило. Почему бы, например, в число коротеньких молитвословий св. Иоанна Златоустого из молитв на сон грядущим не включить среди просьб об избавлении от вечных мук и кое-что попроще: Господи, дай мне сил навестить Ирину Александровну, Господи, дай решимости попросить прощения у Миши. (Продолжение следует)
6 lutego 2011
Spowiedź i psychoterapia - fragment 15
I ostatnia rzecz, którą chcę powiedzieć o przezwyciężaniu tendencji „psychologizmu”.
Ta tendencja usiłuje wpoić nam, że grzech – to tylko wewnętrzny, tylko duchowy stan, a nie coś materialnego, rzeczywistego, obiektywnego. A jeśli tak, to najważniejsze, żebyśmy się wyspowiadali, okazali skruchę, otrzymali przebaczenie i pokuta na tym zakończona.
Przedstawmy taki obrazek. Rozbrykany smarkacz gra w piłkę, nie zwracając uwagi na przestrogi dorosłych i koniec końców tłucze szybę w oknie.
Niezadowolenie rodziców – łzy - „więcej nie będę” - wybaczenie. Ale po tym wszystkim dobry ojciec weźmie narzędzia i zawoła syna, aby razem wstawić nową szybę.
„Bóg myśli rzeczami”, myśl Boga jest ontologiczna (obejmująca całą złożoność bytu, istnienia, rzeczywistości – przypis tłumacza). Tak. Wierzymy, że przebaczenie Boga jest także ontologiczne; odpuszczając grzech Bóg jednocześnie rozpoczyna pracę dla uzdrowienia, odbudowy, naprawienia zrujnowanego naszym grzechem świata. My sami nie jesteśmy w stanie skleić rozbitej szyby ani wstawić nowej, ale dążyć do tego, aby potrzymać gwóźdź, podczas gdy ojciec wstawia nowe okno, jest nasza powinnością. Co ja mówię – powinność – to radosna szansa współtworzenia z Bogiem.
Wszystko to jest oczywiste. I istota problemu nie w tym, jak zrozumieć, że uwieńczeniem skruchy jest nie duchowa ulga, i nawet nie spotkanie, a przyniesienie owocu. Istota problemu tkwi w tym, jak to wykonać. My nad to dobrze wiemy, jak ziarna naszej skruchy, beztrosko rzucone przy drodze nie zdążą nawet wykiełkować, bo wydziobują je ptaki. (cdn)
Ta tendencja usiłuje wpoić nam, że grzech – to tylko wewnętrzny, tylko duchowy stan, a nie coś materialnego, rzeczywistego, obiektywnego. A jeśli tak, to najważniejsze, żebyśmy się wyspowiadali, okazali skruchę, otrzymali przebaczenie i pokuta na tym zakończona.
Przedstawmy taki obrazek. Rozbrykany smarkacz gra w piłkę, nie zwracając uwagi na przestrogi dorosłych i koniec końców tłucze szybę w oknie.
Niezadowolenie rodziców – łzy - „więcej nie będę” - wybaczenie. Ale po tym wszystkim dobry ojciec weźmie narzędzia i zawoła syna, aby razem wstawić nową szybę.
„Bóg myśli rzeczami”, myśl Boga jest ontologiczna (obejmująca całą złożoność bytu, istnienia, rzeczywistości – przypis tłumacza). Tak. Wierzymy, że przebaczenie Boga jest także ontologiczne; odpuszczając grzech Bóg jednocześnie rozpoczyna pracę dla uzdrowienia, odbudowy, naprawienia zrujnowanego naszym grzechem świata. My sami nie jesteśmy w stanie skleić rozbitej szyby ani wstawić nowej, ale dążyć do tego, aby potrzymać gwóźdź, podczas gdy ojciec wstawia nowe okno, jest nasza powinnością. Co ja mówię – powinność – to radosna szansa współtworzenia z Bogiem.
Wszystko to jest oczywiste. I istota problemu nie w tym, jak zrozumieć, że uwieńczeniem skruchy jest nie duchowa ulga, i nawet nie spotkanie, a przyniesienie owocu. Istota problemu tkwi w tym, jak to wykonać. My nad to dobrze wiemy, jak ziarna naszej skruchy, beztrosko rzucone przy drodze nie zdążą nawet wykiełkować, bo wydziobują je ptaki. (cdn)
Исповедь и психотерапия - фрагмент 15
И последнее, что я хочу сказать про преодоление тенденции "психологизма". Эта тенденция пытается нам внушить, что грех - это только внутреннее, только душевно-духовное состояние, а не что-то материальное, бытийное, объективное. А раз так, то главное нам исповедаться, раскаяться, получить прощение и дело покаяния на этом закончено. Представим такую картину. Расшалившийся мальчишка играет мячом, невзирая на предупреждения взрослых и, в конце концов, разбивает окно. Недовольство родителей - слезы - "я больше не буду" - прощение. Но после всего этого хороший отец возьмет инструменты и позовет сына вместе вставлять новое окно.
"Бог мыслит вещами", мысль Бога - бытийна, онтологична. Так. Верится, и прощение Бога - онтологично, отпуская грех, он одновременно начинает работу по исцелению, восстановлению, исправлению нарушенного нашим грехом мира. Мы сами не в силах склеить разбитого стекла, ни вставить новое, но стремиться к тому, чтобы подержать гвоздь, пока отец вставляет новое окно, - это наша обязанность. Что я говорю обязанность - это радостный шанс совместного творчества с Богом.
Разумеется, все это вполне очевидные вещи. И весь вопрос не в том, как понять,что покаяние завершается не душевным облегчением, и даже не встречей, а принесением плода. Вопрос в том, как это исполнить. Мы слишком хорошо знаем как зерна нашего покаяния, беспечно брошенные при дороге, не успевают даже прорасти, их склевывают птицы.
(Продолжение следует)
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
"Бог мыслит вещами", мысль Бога - бытийна, онтологична. Так. Верится, и прощение Бога - онтологично, отпуская грех, он одновременно начинает работу по исцелению, восстановлению, исправлению нарушенного нашим грехом мира. Мы сами не в силах склеить разбитого стекла, ни вставить новое, но стремиться к тому, чтобы подержать гвоздь, пока отец вставляет новое окно, - это наша обязанность. Что я говорю обязанность - это радостный шанс совместного творчества с Богом.
Разумеется, все это вполне очевидные вещи. И весь вопрос не в том, как понять,что покаяние завершается не душевным облегчением, и даже не встречей, а принесением плода. Вопрос в том, как это исполнить. Мы слишком хорошо знаем как зерна нашего покаяния, беспечно брошенные при дороге, не успевают даже прорасти, их склевывают птицы.
(Продолжение следует)
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
2 lutego 2011
Spowiedź i psychoterapia - fragment 14
Jak pomóc sobie uwolnić swoją aktywną osobowość z psychicznych nastrojów, stanów, emocji? Nie mam recepty. Ale oto przykład, w którym jest pewna podpowiedź.
Mój chrześniak w rozmowie telefonicznej mówi mi: „Bóg chyba obraził się na mnie. Poszedłem wczoraj (a był to Wielki Piątek) do kręgielni. Cały czas przegrywałem. Potem zgubiłem krzyżyk i zacząłem wygrywać”.
Można było po prostu przerazić się i powiedzieć: „Postąpiłeś okropnie”. Ale zdążyłem się spostrzec, że teraz to ja rozmawiam nie z namiętnym graczem, lecz o namiętnym graczu. A rozmawiam z tym, kto próbuje uświadomić sobie, co się z nim stało. To nie skrucha i nie spowiedź, to na razie tylko mgliste poczucie winy, nieprawdy, od którego były dwie drogi – do ucieczki w samousprawiedliwienie i do prawdziwej oceny.
Należało mu pomóc początkowo nie tyle zobaczyć grzech, co poczuć samego siebie, tego, kto będzie walczyć z grzechem. Mówię więc: „Antoni, całkowicie się z tobą zgadzam … Zgadzam się z twoją oceną tego postępku. W twoich relacjach z Bogiem ten postępek, w rzeczy samej, myślę, był dla Niego nawet nie po prostu przykrym, a być może wręcz obraźliwym, prawdziwym bólem. A więc myślę tak samo jak ty …”.
Nie chciałem łagodzić sytuacji i mówić o Bożym miłosierdziu. On powinien był dojrzeć do skruchy. Moje zadanie polegało na tym, żeby pomóc mu odróżnić siebie od grzechu. Nie mogłem zgadzać się i solidaryzować z grzechem, ale jak najbardziej mogłem zgadzać się z tym, kto ocenia postępek jako grzech. Człowiek, czując takie potwierdzenie siebie, rozumiejąc, że inni nie utożsamiają jego osoby z grzechem, otrzymuje przyczółek dla walki wewnętrznej. (cdn)
Mój chrześniak w rozmowie telefonicznej mówi mi: „Bóg chyba obraził się na mnie. Poszedłem wczoraj (a był to Wielki Piątek) do kręgielni. Cały czas przegrywałem. Potem zgubiłem krzyżyk i zacząłem wygrywać”.
Można było po prostu przerazić się i powiedzieć: „Postąpiłeś okropnie”. Ale zdążyłem się spostrzec, że teraz to ja rozmawiam nie z namiętnym graczem, lecz o namiętnym graczu. A rozmawiam z tym, kto próbuje uświadomić sobie, co się z nim stało. To nie skrucha i nie spowiedź, to na razie tylko mgliste poczucie winy, nieprawdy, od którego były dwie drogi – do ucieczki w samousprawiedliwienie i do prawdziwej oceny.
Należało mu pomóc początkowo nie tyle zobaczyć grzech, co poczuć samego siebie, tego, kto będzie walczyć z grzechem. Mówię więc: „Antoni, całkowicie się z tobą zgadzam … Zgadzam się z twoją oceną tego postępku. W twoich relacjach z Bogiem ten postępek, w rzeczy samej, myślę, był dla Niego nawet nie po prostu przykrym, a być może wręcz obraźliwym, prawdziwym bólem. A więc myślę tak samo jak ty …”.
Nie chciałem łagodzić sytuacji i mówić o Bożym miłosierdziu. On powinien był dojrzeć do skruchy. Moje zadanie polegało na tym, żeby pomóc mu odróżnić siebie od grzechu. Nie mogłem zgadzać się i solidaryzować z grzechem, ale jak najbardziej mogłem zgadzać się z tym, kto ocenia postępek jako grzech. Człowiek, czując takie potwierdzenie siebie, rozumiejąc, że inni nie utożsamiają jego osoby z grzechem, otrzymuje przyczółek dla walki wewnętrznej. (cdn)
Исповедь и психотерапия - фрагмент 14
Как помочь самим себе высвободить из психологических настроений, состояний, эмоций, свою активную личность? У меня нет рецепта.
Но вот пример, в котором есть небольшая подсказка.
Мой крестник в телефонном разговоре мне говорит: "Бог, наверное, на меня обиделся. Я вчера (а это была Страстная Пятница) в кегельбан ходил. Все проигрывал. Потом крестик потерял, и стал выигрывать".
Можно было просто ужаснуться и сказать: "Ты поступил ужасно!". Но я успел спохватиться, что сейчас-то я говорю не со страстным игроком. А о страстном игроке. А говорю я с тем, кто пытается осмыслить, что с ним произошло. Это не покаяние и не исповедь, это пока только смутное чувство вины, неправды. И от него было два пути - к бегству в самооправдание и к прямой оценке.
Мне нужно было помочь ему сначала не столько увидеть грех, сколько почувствовать самого себя, того, кто с грехом будет бороться.
И я говорю: "Антон, я с тобой абсолютно согласен... Согласен с твоей оценкой этого поступка. В твоих отношениях с Богом этот поступок, в самом деле, думаю, был для него даже не просто обидным, а может быть даже по-настоящему оскорбительным, настоящей болью. Так что я думаю так же, как ты..."
Я не хотел смягчать ситуацию и говорить о Божьем милосердии. Он должен был дозреть до покаяния. Моя задача состояла в том, чтобы помочь ему отличить себя от греха. Я не мог соглашаться и солидаризироваться с грехом, но я вполне мог соглашаться с тем, кто оценивает поступок как грех. Человек, чувствуя такое подтверждение себя, понимая, что другие не отождествляют его личность с грехом, получает плацдарм для внутренней борьбы. (Продолжение следует)
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
Но вот пример, в котором есть небольшая подсказка.
Мой крестник в телефонном разговоре мне говорит: "Бог, наверное, на меня обиделся. Я вчера (а это была Страстная Пятница) в кегельбан ходил. Все проигрывал. Потом крестик потерял, и стал выигрывать".
Можно было просто ужаснуться и сказать: "Ты поступил ужасно!". Но я успел спохватиться, что сейчас-то я говорю не со страстным игроком. А о страстном игроке. А говорю я с тем, кто пытается осмыслить, что с ним произошло. Это не покаяние и не исповедь, это пока только смутное чувство вины, неправды. И от него было два пути - к бегству в самооправдание и к прямой оценке.
Мне нужно было помочь ему сначала не столько увидеть грех, сколько почувствовать самого себя, того, кто с грехом будет бороться.
И я говорю: "Антон, я с тобой абсолютно согласен... Согласен с твоей оценкой этого поступка. В твоих отношениях с Богом этот поступок, в самом деле, думаю, был для него даже не просто обидным, а может быть даже по-настоящему оскорбительным, настоящей болью. Так что я думаю так же, как ты..."
Я не хотел смягчать ситуацию и говорить о Божьем милосердии. Он должен был дозреть до покаяния. Моя задача состояла в том, чтобы помочь ему отличить себя от греха. Я не мог соглашаться и солидаризироваться с грехом, но я вполне мог соглашаться с тем, кто оценивает поступок как грех. Человек, чувствуя такое подтверждение себя, понимая, что другие не отождествляют его личность с грехом, получает плацдарм для внутренней борьбы. (Продолжение следует)
http://oppspb.orthodoxy.ru/m-va-2.html
Subskrybuj:
Posty (Atom)